معلمی که آسمانی شد

در چند ساله اخیر معلمان بزرگ شهرمان از قفس دنیا رها و به سوی معبود خویش شتافتند. از مرحوم حبیب الله رزمجو - آن مرد دوست داشتنی - تا سایر معلمانی که نوری عظیم بر جهل چنان سرزمینی گسترانیدند، معلمانی همچون آقایان موسوی، فرجاد، جناب رهبر، محبوبی، شریعت نیا و در نهایت مرحوم نبی زاده، روح همه آنها شاد و یادشان گرامی.

در زیر خاطراتی از مرحوم نبی زاده که به تازگی رحل سفر بربستند به صورت مختصر ارائه می شود.

مرگ و زندگی

در یک صبح دلانگیز که همه چیز بوی زندگی میداد 1 مهربان و فرهیخته به کلاس امده بود همه به احترامش بلند شده و برجای خود آرام گرفتند، آن روز بحث کلاس به معاد مربوط میشد، از زندگی سخن گفت و هدف زندگی، اما زندگی و ایدئولوژی و جهانبینی در مکاتب یکتاپرستی بدون معاد تفسیرپذیر نیست، ایشان در گوشه سمت راست پایین تخته سبز، نقطهای کشید و در گوشه سمت چپ بالای آن نقطه دیگری، اولی را تولد نام نهاد و دیگری را مرگ و خطی بین ان دو ایجاد نمود که زندگیاش معنا نمود؛ وی تبیین کرد که هرلحظه و هرروز که میگذرد، هر فردی به پایان زندگی دنیوی خویش نزدیک میشود و از راست پایین به چپ بالا، سیر میکند و در نهایت نقطه اتصال حقیقی به معبود آغاز میشود. و این چنین بود که زیست معنوی ما مدت مدیدی است که با آموزه های استاد گره خورده است و سالها است که خود را با چنان مقیاسی محک میزنیم. اما چه زود خود استاد نبیزاده مهربان به این نقطه اتصال حقیقی نائل شد، روحشان شاد و یادش گرامی باد.

فقدان مدیری منضبط

اواخر دهه 60 بود، زنگ تفریح به صدا درآمد و دانش آموزان مدرسه آزادی به مثابه اغلب همسن و سالانشان در سایر مدارس، به حیاط آمده و هیاهوکنان به شیطنت و بازیگوشی پرداختند. برخی از آنان با سنگ و سنگریزه شیروانی مدرسه را نشانه گرفته و صداهای گوشخراش ایجاد نمودند، برگشت سنگها از شیروانی مخروطی شکل پشتبام مدرسه هر لحظه تهدیدی برای دانش آموزان مدرسه محسوب میشد، استاد نبیزاده که آن موقع مسئولیت نمایندگی آموزش و پرورش ده مان را عهدهدار بود، اتفاقی از کنار مدرسه رد شده بود و این نابهنجاری را مشاهده کرده بود، با خودش تصمیم گرفت که باید این وضعیت نامناسب پایان یابد. از مناسبات پشت پرده اطلاعی ندارم؛ اما نتیجه این شد که نمایندگی را رها کرد و خود مدیریت مدرسه را عهده دار شد. پس از آن بود که با مدیریت شایسته ایشان، حیاط مدرسه محیطی امن برای دانشآموزان محسوب شد. یادش گرامی باد.

درسی به نام عربی

زبان عربی را نه با «هذا قلمی» مقطع راهنمایی، بلکه با آیات و روایات دروس قرآن و تعلیمات دینی و پرورشی دوره دبستان آغاز نمودیم، اما رشد و بالندگی یادگیری چنین زبانی با داشتن درسی به نام عربی در مقطع راهنمایی شکل گرفت که این کار با درایت استادی همچون مرحوم نبی زاده تسهیل شد. از تاکید ایشان بر یادگیری نحو و آموزش ضمایر «هو، هما، هم و ...» و اشکال مختلف صرف فعل ماضی، مضارع و مستقبل، دانش آموزانش به جایی رسیدند که عربی سالهای بعد یعنی دبیرستان و بالاتر، آسانترین درس تلقی می شد و در این درس سرآمد میشدند. روحش شاد